ได้หมด... หรือไม่ได้ทั้งหมด

คุยธรรมะกับพ่อและแม่...มาถึงตอนที่พ่อบอกว่า

"ยิ่งฟัง ยิ่งท้อเนาะ... เพราะยิ่งรู้ว่าปฏิบัติไปแค่ไหน ตัวเองก็ยังห่าง(....)"

เราเลยแว่บขึ้นมาว่า ...เออเนาะ...ถ้ามองไปในอนาคต เราก็ต้องทุกข์มากๆ เพราะไม่เห็นอนาคตที่หวังเลย...

แต่ถ้าเราคิดว่า...วินาทีนี้ ผัสสะนี้...

...เราผ่านมันไปได้ ด้วยอาการ "ไม่ดูดไม่ผลัก" ....

กรรมนี้น่าจะติดตัวเราไปเป็นของเรา...แบบไม่กลับซ้ำให้เกิดสงสัยในอาการนั้นๆ อีก...

ดังที่พระท่านว่า...นิพพานเป็นอย่างๆ ... นั่นเอง

คิดอย่างนี้แล้วก็แลกเปลี่ยนกับพ่อและแม่....ก่อนแยกย้ายกันไปนอน....

............สาธุ...../\

เนื้อหามาก....ไม่ได้แปลว่า "ได้หมด"

หลายวันมานี้ ได้เรียนรู้เรื่องการนำเสนอแนวคิดทางวิชาการหลายวง

นำเสนอเองบ้าง.... ตั้งใจฟังเขานำเสนอบ้าง (แต่ก่อนจับที่เนื้อหา.. แต่ตอนนี้เรียนรู้ไปที่เทคนิคการนำเสนอด้วย)

ได้บทเรียนว่า....

บางที...อัดเนื้อหาเข้าไปมาก...ก็ไม่ได้แปลว่าคนฟังจะได้ทั้งหมด...

การนำเสนอเพื่อให้เกิดความร่วมมือบางครั้ง...อาจต้องมุ่งไปที่ไอเดียแล้วพุ่งไปเจาะให้เกิดแรงบันดาลใจ...

ที่เหลือ...เขาอาจไปสร้างเครื่องมือ หรือหาเทคนิคที่สร้างสรรค์กว่าเราเป็นร้อยเท่าก็ได้

นี่คือสิ่งที่ประมวลเป็นข้อสรุปได้... แต่ต้องหาวิธีการไปให้บรรลุเป้านั้น..

คือพูดน้อย เข้าใจง่าย สร้างแรงบรรดาลใจ และเห็นเป้าหมายร่วมกันชัดเจน....

~๐~ วู้ว.... ยากเนาะ ... แต่ก็ท้าทายดี....