"ไม่มีใครอยากทำงานนี้เท่าฉันอีกแล้ว"
motto เมื่อวันวาน ชักเริ่มรวนเรเสียแล้ว
เพราะปัญหา ท้าทายตัวเองถาโถมเข้ามาให้แก้ไขวันละหลายเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องการจัดการ (ที่น่าเบื่อนักหนา)
แล้วถ้อยคำสิริมงคลของพ่อท่านโพธิรักษ์ก็ลอยเข้ามาในหัวใจ "ฝึกหยุด"
จริงสิ ระฆังแห่งสติหายไปไหน
ทั้งๆ ที่เสียงเง๊งๆๆๆๆ ดังอยู่ข้างๆ หูเสมอ ในเวลาหัวใจเตลิดมุ่งไปข้างหน้า และเวลาเที่ยวใช้ปากจัด จัดการใครต่อใคร
ได้งาน แต่ขาดทุนสติ ... จะมีประโยชน์อะไร
ได้งาน แต่สะสมกรรมดีดีให้จิตวิญญาณของตัวเองไม่ได้...จะมีประโยชน์อะไร อะไร
ฝึกหยุด... แล้วรู้ลมหายใจอีกสักที...นะ นะ นะ นะ
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น